Weegee – serial photographer

Weegee – serial photographer

366
DELEN
circa 1944: Arthur Fellig, alias Weegee.

Je hebt van die boeken waar je reikhalzend naar uitkijkt. Weegee is daar één van. Een misdaadfotograaf, in het New York van de veertiger jaren van de vorige eeuw. Kan het nog beter?

Omdat Arthur Fellig razendsnel op een plaats delict aanwezig was, vaak voor de politie, leek het of hij een soort zesde zintuig had. Hij werd dan ook snel Weegee genoemd, naar het mystieke Ouijabord (spreek uit: wiedjie). Maar de waarheid was minder mysterieus.
weegee 18

Hij had een netwerk met uitstekende bronnen en een neus voor technische snufjes. Ten eerste was de flitser net uitgevonden. Nachtfotografie werd mogelijk, met de harde schaduwen als gevolg: een sensationeel resultaat.

weegee
Een kenmerkende foto van Weegee

Weegee had een doka in zijn kofferbak, politiescanner voorin. Deze korte golfradio maakt overigens een typerend geknetter, welke Fellig zijn bijnaam zou hebben gegeven. Hoe dan ook, hij arriveerde als eerste om zijn foto’s zo kenmerkend realistisch te arrangeren en de concurrentie het nakijken te geven.

weegee 19Een prachtig uitgangspunt voor een graphic novel dus. De uitwerking is helaas minder sterk. De nodige platen uitgezonderd kreeg ik de indruk dat het wat haastig is getekend. Weinig aandacht voor lastige details zoals natuurlijk gevormde vingers. Met enkele grijstinten is getracht de zwart-witte pentekeningen diepte te geven. Als dan ook het verhaal niet echt spannend is (met een vreemde sprong naar zijn gekoesterde jetsetleven) kunnen we slechts concluderen dat de heren hier veel meer van hadden moeten maken.

Tekeningen: Wauter Mannaert
Scenario: Max de Radiguès
Uitgever: Blloan
128 pagina’s / €19,95 / hardcover