Wat als er elk moment een allesvernietigende meteoor kan inslaan? Terwijl het onheil nadert, vullen mensen in een afgelegen dorp hun tijd met hun dagelijkse routines. Is het ontkenning, hoop, of gewoon menselijkheid? ‘De meteoren’ laat je kijken naar wat we doen als de wereld morgen ophoudt te bestaan.
Door Thijs Franssen
Twee tieners hangen op een brug boven de snelweg. Onder hen razen auto’s en vrachtwagens voorbij. Ze delen herinneringen, dagen elkaar uit en fantaseren over hoe het zou zijn als er nu een ongeluk zou gebeuren.
Gewone mensen
Hollie, een jonge thuiszorgverpleegkundige, staat vroeg in de ochtend te wachten op de bus in de vrieskou. Naast haar verschijnt Floyd, een grote indrukwekkende man. Een angst besluipt haar, maar een gesprek doorbreekt de spanning. Hij neemt dezelfde bus en is op weg naar zijn werk in het meubelwarenhuis Aéki. Hij heeft een verstandelijke beperking, maar met hulp van anderen weet hij zich behoorlijk te redden.
Casey
Verderop wordt Casey wakker in haar ijskoude caravan. De kachel is stuk, haar hond is verdwenen. Ze trekt haar jas aan, stapt de sneeuw in en begint te zoeken. Een tocht die evenveel over haarzelf lijkt te gaan als over het dier dat ze mist.
Voorbijganger
In het meubelwarenhuis dwaalt een klant langs eindeloze rijen banken en bedden. Zijn blik blijft hangen bij een verkoopster met een matte glimlach. In haar ziet hij iets van een ander leven, iets wat zijn huwelijk allang niet meer biedt. Zij glimlacht terug, beleefd, moe of gevangen in dezelfde routine.
De apocalyps
Maar dan: in de verte beweegt een dreigende meteoor richting aarde. Iedereen hoort het nieuws, maar niemand lijkt ongerust. Via internet en televisie wordt iedereen op de hoogte gebracht, maar niemand lijkt zich echt zorgen te maken.
Tussen hemel en aarde
‘De meteoren’ combineert het alledaagse met het apocalyptische zonder dat die twee elkaar bijten. De wereld kan elk moment vergaan, maar ondertussen gaat het leven door. Deveney vangt dit met bewonderenswaardige nuance. Onder die subtiliteit sluimert verdriet, dat het geheel een extra melancholische sfeer meegeeft.
De kracht
Het scenario bestaat uit korte fragmenten. Er is geen duidelijk begin of einde, geen hoofdpersoon die het verhaal draagt. Ieder personage is even belangrijk, of beter gezegd: even onbelangrijk. Hun levens kruisen soms, maar raken niet echt met elkaar verwikkeld, hoewel je dat wel zou verwachten. Het geeft veel ruimte voor de lezer om zelf dingen in te vullen.
Tekening
Het tekenwerk is geweldig. De fijne lijnvoering, de clair-obscur en het beperkte kleurenpalet creëren en versterken de intieme, melancholische sfeer. De winterse decors onderstrepen het gevoel van verstilling. De besneeuwde straten geven het geheel een vertraging van tijd mee. Een stil contrast met het dreigende naderende noodlot.
Mysterie
De stijl is sober maar expressief. Elk paneel ademt rust, maar ook verwachting. Je denkt voortdurend dat er iets gaat gebeuren dat uiteindelijk niet gebeurt. Die spanning maakt dat je blijft kijken, blijft lezen. Het is tekenwerk dat het verhaal niet overstemt, maar ondersteunt.
Vorm en ritme
Het boek valt op door zijn oblong formaat. De strakke indeling geeft het geheel een zeker ritme mee. Je voelt de herhaling van het dagelijks leven. Tegelijk werkt het alsof je door een fotoalbum bladert. Je leest andermans gebeurtenissen en vult hun herinneringen met eigen fantasie.
Climax
Af en toe wordt de monotone structuur onderbroken door grotere beelden van de vallende meteoor of met overgangsscènes die ademruimte bieden. Deze momenten zorgen niet alleen voor visuele variatie, maar zorgen ook dat de spanning wordt opgebouwd.
Prijswinnaar
Zowel Deveney als Redolfi zijn in Nederland onbekend. Hun eerdere samenwerking ‘Empire Falls Building’ is nooit vertaald. Beiden hebben in Frankrijk al flink wat werk op hun naam staan. Dat ze een goede match zijn wordt bevestigd doordat ze in 2025 met dit album de Prix spécial d’Angoulême winnen.
Knap staaltje
‘De meteoren’ zal niet iedereen bekoren. Wie op zoek is naar spanning, een strak plot of emotionele diepgang, zal het waarschijnlijk wat langzaam en onsamenhangend vinden. Dit is geen strip waarin donderslagen klinken of explosies het ritme bepalen. Het is een verhaal dat ruimte laat voor stilte, observatie en verbeelding. Deveney en Redolfi maken van het alledaagse iets verfijnds. Zelfs als het einde van de wereld nadert gaat het leven gewoon door.
De Meteoren – verhalen over mensen die hun eigen weg gaan
Scenario: Jean-Christophe Deveney
Tekening: Tommy Redolfi
Uitgeverij: Concerto Books
312 pagina’s / hardcover / € 34,99
