Een man heeft de strijd verloren. Aangespoeld na een zware storm, maar nog wel in leven. Praten doet de man niet. Zijn zoon herkent hem op het opsporingsbericht. Volgens de flaptekst gaat dit tekstloze verhaal over onzekerheid, adoratie en de zoektocht naar bevestiging. Lukt dat zonder woorden te geven aan zo’n thema?
Door Bastiaan van Esch
Ik zal het maar eerlijk zeggen. Zonder voorkennis heb ik ‘Echo’ doorgebladerd. Het is voor mij een uitdaging om aan een stripverhaal te beginnen zonder de flaptekst te lezen. Dat vraagt om een volledige focus, helemaal in een tekstloos boek als ‘Echo’. Nadat ik het boek van kaft tot kaft bekeken had kon ik de verleiding niet weerstaan om toch duiding te verkrijgen bij wat ik gezien had. Ik was daardoor toch nog enigszins verrast door het thema.
Verleden
In het eerste hoofdstuk lees je al dat de man aanspoelt op een kade. Dit haalt het nieuws. Zijn zoon ziet zijn verwekker op het journaal en hij besluit de stap te zetten. Hij gaat zijn vader opzoeken. Hier is wat gebeurd, er is een verleden tussen die twee. Als de man blijft zwijgen maakt dat het mysterie des te groter.
Hand en tand
Als thema had ik vooral de teleurstelling in zijn eigen leven in mijn hoofd. Zijn fouten, de eenzaamheid van zijn bestaan en de wereld die aan hem voorbij raast. Hij is van alles en iedereen vervreemd. Als een projectontwikkelaar er bij de man keer op keer op aandringt om zijn heil elders te zoeken, is de maat vol. ‘Echo’ is zijn alles. Hij weigert te vertrekken en bewaakt wat hij nog heeft met hand en tand. ‘Echo’ is zijn bemande tankstation. Het is niet meer in gebruik, maar als hij dit ook nog eens verliest, heeft hij niets en niemand meer over.
Waarschuwing
Halverwege het verhaal is zijn boodschap aan de projectontwikkelaar duidelijk: Laat mij met rust en kom hier nooit meer terug. Actie volgt. Uiteindelijk wordt hij overgeleverd aan de elementen en drijft hij af. Afgepeigerd, gedesillusioneerd en het leven moe.
Treurnis
Door de achterflap te lezen kreeg ik informatie die ik nodig had om te weten wat Remco Schoppert, de tekenaar, probeert te vertellen. Ik heb het boek opnieuw gelezen en bekeken, maar mijn mening werd er niet anders door. Het blijft een treurig verhaal met enkel verliezers.
“Wanneer is het tijd om los te laten – voor jezelf, én voor de volgende generatie”
Je zou bovenstaande citaat uit het verhaal kunnen halen, maar de eigen invulling en interpretatie zijn wellicht een stuk interessanter. Het zet je aan het denken, maar meer ook niet.
Streepje voor
De tekeningen met de gele accenten zijn gewoon uitstekend. Zwart-wit heeft altijd een streepje voor bij mij, omdat de tekenaar aangewezen wordt op zijn kunsten. Echt tekenen. Hierin is Remco Schoppert goed geslaagd.
Mertens
Het vertellen van een verhaal kan hij ook aardig, maar dat blijft een vak apart. Ik ga toch vergelijken en heb dan het werk van Joris Mertens in mijn hoofd. Dat is nog wel een niveauverschil en een stip op de horizon voor Schoppert. Niet zozeer qua tekenwerk, maar vooral het vertellen van tekstloze verhalen. Desondanks is het een prima boek en heeft Menlu er een mooie uitgave van gemaakt.
De tekenaar
Remco Schoppert (1982) is een kunstenaar en illustrator voor boeken, magazines, stripboeken en films. Hij is vooral bekend om zijn illustratiewerk voor onder andere de Quest Psychologie, de Stentor, Didactief en Tubantia. De in Amersfoort woonachtige tekenaar is in 2008 afgestudeerd aan Artez Hogeschool voor de kunsten in Zwolle. Zijn werk is genomineerd voor de European Illustrators Award voor kinderboeken en hing in musea in Belgie (Hasselt) en Nederland (De Fundatie in Zwolle).
Echo
Tekeningen: Remco Schoppert
Uitgeverij: Menlu
128 pagina’s / hardcover / €29,99
